شنيدن اين خبر آن هم از زبان يکی از فعالان صنف پارچه فروشی که از کسادی بازار به دليل ورود منسوجات ارزان چينی به کشور گلايه می کنند ، ديگر کسی را متعجب نمی کند زيرا چين توانسته است با تنوع بخشی توليدات و توجه به سلايق در کشورهای مختلف آن هم با نازل ترين قيمت ها عرصه را برای رقابت خيلی از توليدکنندگان تنگ کند .
بخش قابل توجهی از پوشاک مورد نياز کشور که گفته می شود 70 درصد آن بالغ ميشود ، از طريق کشور چين وارد می شود بالا بودن هزينه توليد در داخل کشور و عدم توجه برخی توليدکنندگان به سلايق مختلف باعث شده است تا مردم به خريد کلاهای چينی گرايش يابند و ديگر مانند گذشته نيست که مردم حتی حاضر باشند پارچه مورد نياز خود را خريداری و آن را تبديل به لباس آماده کنند زيرا خريد آن از بازار بسيار به صرفه تر از آن است که کار را به خياطی های بسپارند .
با وجودی که گفته می شود کيفيت بسياری از پارچه های ايرانی از جمله فاستونی بسيار عالی است اما بالا بودن هزينه های دوخت و توليد و مورد پسند نبودن مدل لباس های توليدی با سلايق مردم باعث شده است تا مردم به خريد لباس های چينی و تايلندی گرايش يابند .
به گفته رئيس اتحاديه پارچه فروشان تهران ورود پارچه ها و لباس های دوخته چينی و تايلندی بازار را خراب و بی رونق کرده است .
محمد حسين نورايی آشتيانی در گفتگو با ايسنا افزود : با شروع فصل گرما تصور می شد بازار پارچه از وضعيت بهتری برخوردار شود ، اما متاسفانه به دليل ورود جنس دوخته از کشورهای هند ، چين و تايلند، مردم کمتر به خريد پارچه تمايل نشان می دهند .
نورايی آشتيانی تصريح کرد : هزينه دوخت بالاست به عنوان مثال هزينه دوخت يک دست کت شلوار شايد به 300 هزار تومان برسد ، در حالی که کت و شلوار دوخته چينی به قيمت نازل 35 تا 40 هزار تومان در مغازه ها قابل دسترس است و مردم برای دوخت يک پيراهن مردانه بايد حداقل 15 هزار هزينه کنند در حالی که با اين رقم شايد بتوانند چند دست لباس دوخته داشته باشند . آنچه مسلم است صنعت پوشاک گردش مالی بالايی دارد و با توجه به پيشينه اين صنعت در کشور در صورت توجه می توان علاوه بر تامين نياز داخل ، بسياری از منسوجات داخلی را صادر کرد و برای رونق اين بخش علاوه بر سرمايه گذاری در تهيه مواد اوليه از جمله توليد پنبه مناسب بايد در زمينه استفاده از تکنولوژی های جديد و به روز و حمايت های تحصيلاتی در جهت کاهش هزينه های توليد اقدام کرد.